Alles over borstvergroting

Als je de straat op gaat en aan tien mannen vraagt waarom plastische chirurgie nodig is, zullen velen zonder aarzeling antwoorden: “Om de borsten van vrouwen te vergroten.” Deze logica is niet toevallig: de menselijke beschaving, of de dames het nu willen of niet, is inherent patriarchaal, dat wil zeggen dat mannen bijna overal domineren. Voor hen is de buste het meest aantrekkelijke deel van het lichaam van een vrouw.

Daarom hebben dames sinds de oudheid, om een sterkere indruk te maken op de sterkere helft van de mensheid, verschillende manieren bedacht om hun borsten prominenter te maken. In eerste instantie waren het kleding met diepe halslijnen, daarna ondergoed dat gunstige optische effecten creëerde. Maar dit waren allemaal tijdelijke maatregelen, en vrouwen wilden iets blijvends of op zijn minst langdurig.

Alleen de ontwikkeling van de plastische chirurgie heeft vrouwen geholpen er echt naar hun eigen wensen uit te zien en te voldoen aan de normen van uiterlijke schoonheid die mannen stellen. In 1889 gebeurde er iets waar miljoenen mooie dames over de hele wereld van droomden: er werd een methode voor kunstmatige borstvergroting uitgevonden, die later bekend werd als borst-endoprothesen (van de Griekse woorden "endon" - "binnen" en "prothese" - "toevoegen, verbinden").

Het eerste materiaal dat werd gebruikt om vrouwelijke borsten te vergroten was paraffine, dat eerst petroleumwas werd genoemd, omdat het uit deze brandbare vloeistof werd gemaakt. In de eerste decennia van de vorige eeuw probeerde de esthetische geneeskunde veel materialen uit die geschikt waren voor endoprothesen: ivoor en glaskralen, polyethyleen en polyurethaan, polyesterschuim en nog veel meer. Dit alles had trieste gevolgen.

Pas in 1961 vervaardigden en gebruikten twee Amerikaanse plastisch chirurgen uit Houston, Thomas Cronin en Frank Gerow, de eerste siliconenimplantaten tijdens operaties, wat een echte doorbraak betekende in de esthetische geneeskunde. Maar het duurde ruim een halve eeuw voordat halverwege de jaren negentig implantaten van de vijfde generatie werden uitgevonden. Ze onderscheiden zich door verbeterde fysische en chemische eigenschappen: ze zijn dichter en betrouwbaarder; de gelvulling is zeer duurzaam en lekt daarom niet door de schaal.

Operatiefasen

Omdat borstvervanging een vrij ernstige chirurgische ingreep is, wordt deze alleen onder algemene anesthesie uitgevoerd. Gedurende de hele operatie worden alle vitale indicatoren van het lichaam bewaakt met behulp van speciale monitoren: bloeddruk, hartslag, mate van zuurstofverzadiging in het bloed, enz.

Vóór de operatie brengt de chirurg markeringen aan met een speciale marker, volgens welke vervolgens de chirurgische aanpak wordt uitgevoerd. Incisies worden meestal zo gemaakt dat postoperatieve littekens minimaal opvallen. De keuze voor een chirurgische aanpak hangt af van een aantal bepalende factoren. In het bijzonder zijn dit:

• positie (hoog, gemiddeld of laag) van de borstklieren op de borstwand;
• de aanwezigheid of afwezigheid van borstptosis - ptosis en de gradaties ervan (er zijn er in totaal drie);
• huidkenmerken: dikte en elasticiteit, aanwezigheid van striae;
• anatomische kenmerken van de grote borstspieren, het borstbeen en de ribben.

Vervolgens wordt een zak (bed) gevormd voor het installeren van de implantaten. Het kan zich onder de grote borstspier, onder de borstklier bevinden, of er wordt een gecombineerde optie uitgevoerd. De eerste methode wordt vaker gebruikt omdat deze een stabieler resultaat oplevert.

Na plaatsing van de implantaten wordt de wond gehecht. Om het beste cosmetische effect te bereiken, worden intradermale cosmetische hechtingen aangebracht met behulp van modern absorbeerbaar hechtmateriaal of wordt er gebruik gemaakt van speciale medische lijm. Vervolgens wordt de patiënt compressiekleding aangetrokken om verplaatsing van de implantaten en toename van postoperatieve weefselzwelling te voorkomen. Na de operatie blijft de patiënte enkele uren op de revalidatieafdeling, waar haar toestand wordt gecontroleerd door medisch personeel.

Over het algemeen duurt een borstvervangende operatie 40 minuten tot anderhalf uur. Soms duurt het langer, afhankelijk van de gebruikte chirurgische techniek en een aantal andere factoren. Bijvoorbeeld de wens van een patiënt om haar borsten meerdere maten tegelijk te vergroten. Als u eerder een borstreconstructieoperatie heeft ondergaan na borstkanker of trauma, kan de procedure bovendien moeilijker zijn en langer duren.

Bedieningsmethoden

Er zijn vier belangrijke chirurgische benaderingen die over de hele wereld worden gebruikt.

1. Submammair (onder de borstklier).
   Bij deze methode wordt de huid alleen onder de borst (in de onderborstplooi) doorgesneden, wat, als er een goed gevormde plooi is, de incisies onzichtbaar maakt. In andere gevallen levert deze toegang onvoldoende cosmetische resultaten op. De voordelen van deze aanpak zijn onder meer het feit dat het borstweefsel bij gebruik vrijwel niet wordt aangetast.
2. Periareolair.
   Bij deze aanpak bevindt de incisie zich langs de onderste halve cirkel van het tepelhof, op de grens van de gepigmenteerde huid van het tepelhof en de ongeverfde huid. Hierdoor wordt het postoperatieve litteken na een paar maanden bijna niet meer te onderscheiden. In dit geval beweegt het borstweefsel in het onderste gedeelte uit elkaar. Dit belemmert op geen enkele manier de mogelijkheid om in de toekomst borstvoeding te geven en vermindert, in tegenstelling tot veel voorkomende misvattingen, de gevoeligheid van de tepels in de postoperatieve periode niet.
3. Axillair (oksel).
   Deze chirurgische aanpak omvat het maken van een incisie in het okselgebied. Ook het borstweefsel wordt hierdoor niet aangetast. Het gebruik van de methode is gerechtvaardigder als de initiële grootte erg klein is en de borstplooi niet is gevormd. In andere gevallen heeft het beperkingen. Om okseltoegang te verkrijgen is endoscopische videotechnologie vereist. Hierdoor kan de operatie veiliger en minder traumatisch worden uitgevoerd, gezien de afstand van de incisie tot het operatiegebied.
4. Transumbilisch.
   Dit is een weinig gebruikte techniek. Hierbij wordt een implantaat geplaatst via een incisie in de navelstreek. Op deze manier kan alleen een implantaat gevuld met een zoutoplossing worden geïnstalleerd. Eerst wordt de implantaatschaal geïnstalleerd en vervolgens gevuld. Dergelijke borstimplantaten worden praktisch niet gebruikt, omdat, zoals de ervaring heeft geleerd, siliconenimplantaten het mogelijk maken een stabieler resultaat te bereiken, rekening houdend met alle nuances van een bepaald geval.

De uiteindelijke keuze van de implantaatinstallatiemethode en chirurgische aanpak hangt af van de kenmerken van elke patiënt, en alleen een selectieve individuele benadering van elk geval stelt u in staat het meest esthetische resultaat te bereiken.

Voorbereiden op een operatie

Voordat de patiënt met de voorbereidingen voor een operatie begint, moet hij bij de plastisch chirurg alle aspecten van de geplande procedure vernemen: type implantaat, fabrikant, beschikbaarheid en duur van de garantie, vorm, type schaal en vulling. De meest voorkomende ter wereld zijn siliconenimplantaten met een gestructureerd omhulsel en vulmiddel - siliconengel met vormgeheugen.

Er zijn verschillende soorten implantaatvullers.

• siliconenvloeistof, waarvan de consistentie lijkt op plantaardige olie;
• standaard siliconen cohesieve (cohesie is de binding tussen de moleculen van een stof, die de sterkte ervan bepaalt) gel, met een consistentie die doet denken aan gelei;
• siliconengel met een hoge mate van cohesie, waarvan de consistentie lijkt op marmelade;
• siliconengel "soft touch" (uit het Engels "soft touch") - verhoogde zachtheid;
• zoutoplossing, de consistentie van een zak gevuld met water;
• sojaolie, qua consistentie vergelijkbaar met de eerste vulstof.

Elke vulstof heeft zijn eigen voor- en nadelen. Een sterk cohesieve gel behoudt bijvoorbeeld zijn beoogde vorm goed met een hoge mate van projectie, maar voelt dichter aan. Een zoutoplossing zorgt ervoor dat de borsten zo zacht en natuurlijk mogelijk aanvoelen, maar zorgt er niet voor dat hun vorm behouden blijft. 8-10 maanden na het begin van het gebruik kan de vorming van zoutkristallen beginnen die de schaal kunnen doorboren.

Bovendien is er een "gorgelend" effect, dat ook niet bij alle patiënten past.
Er is een andere manier om de borsten te vergroten zonder het gebruik van vreemde materialen. Dit is de introductie van vetcellen - lipofilling of lipomodellering. Deze methode werd relatief recentelijk voorgesteld, in 2004, hoewel soortgelijke experimenten sinds de tweede helft van de twintigste eeuw zijn uitgevoerd. In die jaren had vetimplantatie echter geen positief effect, omdat het snel door het lichaam werd opgenomen.

Tegenwoordig hebben plastisch chirurgen geleerd vetcellen zo te bewerken dat het effect van hun injectie langer aanhoudt. Desondanks wordt na anderhalf jaar tot 60% van het volume getransplanteerd weefsel geabsorbeerd, dus de operatie zal moeten worden herhaald. In tegenstelling tot siliconenimplantaten is lipofilling dus een tijdelijke maatregel.

Vóór een borstvergrotingsoperatie moet de patiënt een volledig medisch onderzoek ondergaan om er zeker van te zijn dat er geen medische contra-indicaties zijn en om mogelijke risico's tot een minimum te beperken. Het omvat:

• bloedonderzoek: klinisch en biochemisch, voor stolling, voor groep- en Rh-factor, voor HIV, syfilis en markers van hepatitis C en B;
• algemeen urineonderzoek.

Bovendien zijn mammografie of echografie van de borstklieren, röntgenfoto's of fluorografie van de borstkas, elektrocardiogram en echografie van de aderen van de onderste ledematen vereist. Bovendien moet de patiënt tijdens een consult bij een plastisch chirurg op de hoogte worden gesteld van alle bestaande ziekten, eerdere operaties, allergische reacties en de ingenomen medicijnen, inclusief voedingssupplementen.

Ook moet u vóór de operatie minimaal twee weken stoppen met roken en alcohol drinken, omdat de eerste een slecht effect heeft op de genezing en de laatste niet compatibel is met antibiotica, die in de postoperatieve periode voor profylactische doeleinden worden voorgeschreven.

Bovendien moet elke vrouw die een mammoplastiek plant, weten en er rekening mee houden dat het plannen van een zwangerschap binnen een jaar na de operatie uiterst onwenselijk is. Feit is dat veranderingen in de hormonale niveaus in de vroege postoperatieve periode en het begin van het lactatieproces (vorming van moedermelk) borstimplantaten op de meest onvoorspelbare manier kunnen beïnvloeden.

Contra-indicaties voor het uitvoeren van borst-endoprothesen zijn:

• zwangerschap;
• suikerziekte;
• ernstige endocriene en auto-immuunziekten;
• bloedstollingsstoornis;
• ziekten van de borstklieren (inclusief massaformaties), waarvoor observatie door een oncoloog vereist is;
• verergering van bestaande chronische ziekten;
• ziekten van het cardiovasculaire en ademhalingssysteem die dienen als een contra-indicatie voor algemene anesthesie;
• leeftijd jonger dan 18 jaar;
• minder dan zes maanden na het stoppen van de borstvoeding.

Revalidatie na een operatie

Volledig herstel na een borstvervanging vindt binnen enkele maanden plaats. Deze periode kan worden onderverdeeld in verschillende hoofdfasen.

Gedurende de eerste 3-4 dagen na de operatie kunnen patiënten ongemak ervaren: zwaarte en barstende gevoelens in het gebied van de grote borstspieren. Ze kunnen worden verlicht door pijnstillers te nemen die zijn voorgeschreven door de behandelend arts. Op de vierde dag verdwijnen deze manifestaties meestal.

Zwelling van zachte weefsels in het operatiegebied is mogelijk. Soms duurt het enkele weken en verspreidt het zich naar de buikstreek. Dit zijn normale symptomen en hoeven geen reden tot bezorgdheid te zijn.

Handbewegingen zijn de eerste 24 tot 48 uur na de ingreep beperkt.

Tijdens de eerste week mag u niet autorijden. Gedurende deze tijd kunt u uw kleding het beste zo comfortabel en gemakkelijk mogelijk uittrekken houden.

U moet fysieke activiteit zoveel mogelijk beperken. Bedrust is echter helemaal niet nodig. Het wordt ook sterk aanbevolen om nicotine en alcohol te vermijden.

Een week na de operatie kunt u al autorijden, maar alleen als u geen pijnstillers slikt, die de motoriek ernstig aantasten. Het is belangrijk om uw chirurg te raadplegen voordat u weer gaat autorijden.

Als uw werk geen intensieve fysieke activiteit met zich meebrengt, is terugkeer naar het werk binnen een week mogelijk. U moet echter nog steeds het tillen van zware voorwerpen (meer dan 4-5 kg) vermijden en zich onthouden van overmatige fysieke activiteit.

Een maand na de operatie zal uw arts u waarschijnlijk toestaan lichte oefeningen te hervatten. De meeste chirurgen raden echter nog niet aan om tijdens deze periode veel werk aan het bovenlichaam te doen, vooral met betrekking tot de grote borstspieren. Lichte cardio-oefeningen zijn mogelijk zonder hardlopen of zwemmen. Rond deze tijd zult u resultaten van een borstvergroting beginnen te zien. De borsten zullen in hun natuurlijke positie beginnen te vallen en een meer natuurlijke vorm aannemen. Houd er echter rekening mee dat dit proces enkele maanden kan duren. Vier weken na de operatie worden de compressiekledingstukken meestal verwijderd en kunt u beha's zonder beugels of push-ups gaan dragen.

Enkele maanden na de operatie kunt u zien of de resultaten naar verwachting zijn. Wat littekens betreft, deze zullen na verloop van tijd geleidelijk vervagen en opgaan in de omringende huid. Als ze op de juiste manier worden verzorgd, moeten ze binnen een jaar vrijwel onzichtbaar worden. Twee tot drie maanden na de operatie worden de borsten zachter, krijgen de consistentie van natuurlijk borstweefsel en worden vervolgens elke maand zachter. Na drie maanden kunt u beginnen met intensievere oefeningen voor het bovenlichaam.

Er zijn nog enkele tips na de operatie die u kunt gebruiken om uw herstel te versnellen:

• vermijd het gebruik van medicijnen die de bloedstolling beïnvloeden;
• bevochtig uw borstklieren regelmatig om striae te voorkomen;
• onderdruk de wens om het verband te verwijderen en kijk naar de voortgang - dit kan een infectie veroorzaken;
• geef uw implantaten de tijd om zich aan te passen: in eerste instantie zullen ze er onnatuurlijk uitzien, met een overmatig gevulde bovenpool, maar geleidelijk zullen ze een natuurlijke traanvorm krijgen;
• zorg ervoor dat u voldoende rust krijgt, omdat dit het herstelproces versnelt;
• Vermijd het dragen van nauwsluitende kleding, vooral kleding waarbij u uw armen hoog moet heffen bij het aantrekken;
• Een maand na de operatie hoeft u alleen op uw rug te slapen! Je kunt niet op je zij slapen, laat staan op je buik. De eerste dagen slaapt u gemakkelijker met de kussens hoog achter uw rug;
• als u hevige pijn ervaart, asymmetrische zwelling optreedt of het verband nat is, raadpleeg dan onmiddellijk een arts;
• Maak u geen zorgen als u na de operatie een verhoogde of verminderde gevoeligheid van uw tepels ervaart: dit is normaal;
• sensaties rechts en links zijn misschien niet hetzelfde - dit is geen teken van problemen en overkomt bijna iedereen;
• Houd er rekening mee dat de meeste vrouwen na de operatie borstvoeding kunnen geven, maar dat de melkproductie langzamer kan zijn.